Grover Furr’un Stalin Savunuculuğu







Grover Furr’un Stalin Savunuculuğu

Bilindiği gibi Stalin’in ölümünden sonra Sovyetler Birliği’nde “Stalincilik” diye bir çizgi kalmamış,onunla beraber mezara gömülmüştü. “ Destalinasyon” denilen Stalin’den arınma süreci onun daha cenazesi kalkmadan başlamıştır. Çalışma/ceza kamplarında 1 milyon 200 bin tutsak bırakılmış, resmi kurumlardan fotoğraf ve büstlerinin kaldırılması ölümünden hemen sonra mart/1953’te gerçekleşmişti.

Stalin’in düşünsel anlamda yeniden dirilişi ise büyük ölçüde, Sovyetler Birliği’nin atom bombası formülünü Çin’e vermemesinin Mao ve ÇKP’de yarattığı öfkenin bir sonucudur. Mao, Sovyetler’de 1930’larda yaşananlara dair bölük pörçük bilgilerle hareket etmişti İki ülke arasındaki gerginlik tırmanana kadar “Stalin Yoldaş’ın hataları olmakla birlikte, özünde iyi niyetliydi. Yaptığı işlerin %70’i doğru, %30’u ise hatalıydı” şeklinde ılımlı bir tez ortaya atmıştı.

Gerginliğin başladığı dönemde, 1963’te SBKP’nin Çin’in bu çizgisini eleştiren mektubuna ÇKP’nin verdiği cevap oldukça dikkat çekicidir. Mektupta şu ifadeler yer alıyordu:


> …Şu gerçektir ki, büyük Marksist-Leninist ve proleter devrimci Stalin, Sovyet halkı ve uluslararası komünist hareket için yararlı işler yaparken belli hatalar da yaptı. Bazıları ilke hatalarıydı, bazıları da pratik çalışma sırasında işlenmiş hatalardı; bazıları önlenebilirdi, bazı hataların ise, proletarya diktatörlüğünün önünde hiçbir örnek olmadığı günlerde önlenmesi çok güçtü. Belirli meselelerde Stalin, düşünce tarzında diyalektik materyalizmden ayrıldı, metafiziğe ve sübjektivizme düştü, bu nedenle bazen gerçeklerden ve kitlelerden koptu. Parti dışı mücadelelerde olduğu kadar Parti içi mücadelelerde de, belirli durumlarda ve belirli meselelerde, nitelikleri birbirinden farklı iki tip çelişmeyi, yani bizimle düşman arasındaki çelişmeleri ve halk arasındaki çelişmeleri, aynı zamanda bunların ele alınmasında uygulanması gereken metodları birbirine karıştırdı. Stalin tarafından yönetilen karşı-devrimin bastırılması çalışmasında, cezayı hak eden birçok karşı-devrimci uygun şekilde cezalandırıldı, fakat aynı zamanda suçsuzlar da haksız yere mahkûm edildi; 1937’de ve 1938’de karşı-devrimcilere karşı baskı sahasının genişletilmesi hatası işlendi. Stalin Parti ve hükümet örgütünde proleter demokratik merkeziyetçiliği tam anlamıyla uygulamadı, bu ilkeyi bir dereceye kadar ihlal etti. Kardeş Partilerle ve ülkelerle olan ilişkilerde bazı hatalar işledi. Uluslararası komünist harekete bazı kötü öğütler de verdi. Bu hatalar Sovyetler Birliği’nin ve uluslararası komünist hareketin bazı kayıplar vermesine sebep oldu. Stalin’in hataları ve sevapları, tarihi ve objektif gerçeğin meseleleridir. Hataları ve sevapları karşılaştırıldığında, sevaplarının hatalarına göre ağır bastığı görülür. Yaptıkları esas olarak doğruydu, hataları ikinci derecede kalmaktaydı. Tarihe saygısı olan her dürüst komünist, Stalin’in düşüncelerini ve eserlerini bütünüyle ele aldığında, muhakkak ki önce Stalin’de esas olanı görecektir. Bu nedenle Stalin’in hataları doğru olarak değerlendirilirken, eleştirilirken ve bertaraf edilirken, Stalin’in hayatında esas olanın korunması, onun savunduğu ve geliştirdiği Marksizm-Leninizm’in korunması gerekir.”*

(Sovyetler Birliği ile Çin arasındaki gerilimin iyice arttığı 1970’ler sonrası “Stalin’in hataları da oldu” tezi, bir anda yerini şu katı söyleme bıraktı: “Stalin Yoldaş’ın hiçbir hatası olmadı. O hem teorik hem de pratik açısından Sosyalizmin dehasıdır. Onun ardından gelen ekip revizyonist bir kliktir; Sovyetler Birliği’nde sosyalizmi yıkıp kapitalizmi hortlatmışlardır.” Sovyetler Birliği yıkılana kadar bu tez devam etmiştir.Hatta üzerine birde sosyal emperyalist-sosyal faşist sıfatı da eklenmiştir.)


Çin Komünist Partisi’nin 1930’lu yıllarda yaşananlarla ilgili bilgisizliği, yukarıdaki bildiriye de açıkça yansımıştır:

> …karşı-devrimin bastırılması çalışmasında, cezayı hak eden birçok karşı-devrimci uygun şekilde cezalandırıldı, fakat aynı zamanda suçsuzlar da haksız yere mahkûm edildi; 1937’de ve 1938’de karşı-devrimcilere karşı baskı sahasının genişletilmesi hatası işlendi...”*

ÇKP ve Mao’nun, “cezalandırılmayı hak edenlerin sayısı ve kimler olduğu” konusunda en küçük bir fikri olmadığı gibi, haksız yere öldürülen masumların sayısı ve kimlerden oluştuğu konusunda da hiçbir bilgisi yoktur.

Yine bir not..

O dönemin Mao çizgisindeki parti ve örgütlerin afiş ve fotoğraflarında, uzun bir dönem Marx,Engels,Lenin,Stalin ve Mao yanyana resmedilir. Bir anlamı ile Stalin kültünün 1960’lar da başlayan Sovyet-Çin çatışmasının yan bir ürünü olarak , Çin’de yeniden zuhur ettiğini söylemek yanlış olmayacaktır.

Bu yazının konusu Çin-Sovyet ilişkileri olmadığı için bu tarihsel tartışmaya derinlemesine girmeyeceğim. Yukarıdaki bölümü, Stalin hayranları tarafından çok beğenilen ve “bağımsız tarihçi” olarak pazarlanan Grover Furr gibi yazarların tüm argümanlarının temelinde ÇKP ‘nin bu tezinin yattığını hatırlatmak için aldım.

Grover Furr, akademisyen kimliğinin ötesinde, son derece tartışmalı ve ilginç bir figürdür.

Grover Furr Kimdir?

Furr, ABD’deki Montclair State Üniversitesi’nde Orta Çağ İngiliz Edebiyatı profesörüdür. Rusya ve SBKP tarihi ile ilgili ne özel bir uzmanlığı ne de sistematik bir araştırması bulunmaktadır. Buna rağmen, Stalin dönemiyle ilgili birtakım yazı ve kitaplardan yaptığı alıntılar üzerine kendi görüşlerini yapıştırarak, hiçbir derinliği olmayan ve birbirini tekrar eden bir dizi kitap yayımlayarak şöhret kazanmıştır.

Sovyet kaynaklarında Stalin dönemini öven yayınların sınırlı olması, Furr’a bu alanda bir pazar yaratmış ve bu boşluğu sonuna kadar kullanmıştır. Kitaplarında Marksizm’le ilgili teorik bir derinlik bulmak mümkün olmadığı gibi ; yazdıklarına bakarak Furr’un ideolojik ve politik duruşunu anlamak da neredeyse imkânsızdır.

Rusya’da kapitalizmin gelişimi, toprak rejimi, köylü ayaklanmaları, Narodnik hareketi, 1905 Devrimi ve 1917 Şubat Devrimi hakkında ayrıntılı bir bilgisi olmadığı gibi, Ekim Devrimi ve sonrasında yaşanan iç savaş konusunda da yüzeysel bilgilerle yetinmektedir. “Hain” olarak ilan ettiği ve gösteri yargılamalarda katledilen parti kadrolarının geçmişleri ya da kim oldukları konusunda da herhangi bir bilgi sahibi değildir. Tüm bu eksikliklere rağmen kendisine inatla “Sovyet tarihçisi” denmeye devam edilmesi ise işin başka bir trajikomik tarafıdır.

Furr’ın tüm yazdıklarını tek bir cümleye indirgemek gerekirse: O, *Stalin’in asla hata yapmadığı* şeklinde önceden belirlenmiş bir tezden yola çıkıp; siyasi kitlesel cinayetleri ve gösteri duruşmalarının kanıtlarını görmezden gelerek, işkence ve katliamları önemsizleştirerek, yapay bir “şüphe ve bilinmezlik” atmosferi yaratıp bunu suçun kanıtı gibi sunma sefilliği içerisindedir.

Akademik tarihçiliğin en temel sorumluluğu, kaynakları eleştirel bir süzgeçten geçirmek, kanıt ile ideoloji arasındaki sınırı korumak ve arşiv belgelerinin sustuğu yerde spekülasyonu ikame etmemektir. Uzmanlığı Orta Çağ edebiyatı olan Furr, son yirmi yıldır Stalin dönemi üzerine kaleme aldığı onlarca kitap ve makaleyle bu temel ilkeleri sistematik bir şekilde ihlal etmiştir.

Furr’ın Tezi: Komplonun İnşası

Furr’ın temel tezi oldukça basittir: 1930’ların Moskova Duruşmaları’nda yargılanan Bolşevikler ile Mareşal Tuhaçevski dosyasında yargılananlar, Leon Troçki ile birlikte, SSCB’yi yıkmak için faşist Almanya ve Japonya ile işbirliği yapan bir “Troçkist-Faşist” komplosunun parçasıydılar..der.

Bilindiği gibi bu süreçte yalnızca bu isimler değil, en az **688 bin** kişinin katledildiği tarihsel olarak sabittir. Furr, bu kurbanlar arasında “Troçkist-Faşist komplo” içinde yer alanlar olabileceğini öne sürer ve asıl suçun, Stalin’i kandıran İç İşleri Halk Komiseri (NKVD) Yezhov’a sırtına yıkar .

Ona göre Stalin’in hiçbir günahı yoktur. Yezhov’un tek başına bu cinayetlerden sorumlu olduğunu göstermek için Yezhov’un tutuklandıktan sonraki itirafına başvurur. “Yezhov bu ifadelerinde tek başına bu cinayetleri işlediğini ve kararları verdiğini söylediğine göre, demek ki gerçekten öyleydi” şeklindeki bu mantık, Furr’ın zihinsel çerçevesini özetleyen tipik bir formal safsata örneğidir.

Neredeyse tüm yazılarını bu mantık üzerine kurar. Temel argümanlarından biri şudur:

> *“Moskova Duruşmaları sanıklarının gerçekte masum olduklarına, kendilerine veya ailelerine yönelik tehditlerle ya da Parti’ye bağlılıkları nedeniyle yalan ifade vermeye zorlandıklarına dair ne şimdi ne de geçmişte herhangi bir kanıt olmamıştır.”*

Furr, açıkça zorlama altında olmadıklarını söylemez; ancak zorlamanın kendisinin itirafların yanlış olduğunu kanıtlamadığını ileri sürer. “Bazı durumlarda insanlar gerçeği söylemeye zorlanabilir. Ayrıca, zorlama yoluyla elde edilen itiraflar dışında başka bir kanıtın olmaması, birinin suçsuz olduğu anlamına gelmez, çünkü bazen insanlar suç işler ve hiçbir kanıt bulunamaz.”

Bu, Furr’ın sürekli başvurduğu, hiçbir şeyi kanıtlamayan, sadece soyut olasılıklardan hareket eden ve tarihsel verileri göz ardı eden temel argüman kalıbıdır.

Ceza muhakemesinde temel kural, iddia edenin iddiasını ispatla yükümlü olmasıdır. Masumiyeti kanıtlama sanığa yüklenemez. Furr’ın düşünce tarzı bir engizisyoncunun mantığını sergiler..

Kanıt Yokluğunu, Kanıt Olarak Sunma:

Furr bir hukukçu değildir. Kanuna aykırı delil,iradenin fesata uğratılması, sanık ve tanık ifadesinin hukuki değeri ,suçun sübutu, ispat kuralı, işkence yasağı, savunma hakkı, avukatla temsil edilme hakkı, masuniyet karinesi, ceza kurallarının geriye yürümezliği, suç ve cezada kanunilik ilkesi gibi ceza muhakemesinin temel kavramlarından bihaber olduğu halde, müthiş bir öz güvenle Stalin dönemi yargılamalarını usul hukukunun terazisi içerisinde almaktadır.

Furr yaşamı boyunca tek bir ceza dosyası okumadığı gibi büyük ihtilmalle bir ceza davasını izlemeye de gitmemiştir. Ceza yargılaması konusunda bilgi seviyesi genel kültür seviyesinin dahi altındadır.

Buna rağmen Stalin ile yazdıklarının neredeyse tümü bir hukukçu gibi dava dosyası incelemelerine dayanır. Yargılamalar ile ilgili yazdıklarının çoğu “kanıt yokluğunu kanıt olarak” sunma girişimidir.

Vladimir Bobrov ile birlikte yazdığı “ Troçki’nin Komintern Komplosu” adlı çalışmada (hatta diğer kitaplarından buradan alıntı da yapar) Almanya ve Japonya’nın savaş öncesi arşivlerinde Troçki ile işbirliğine dair hiçbir belgesel kanıt bulunamadığını açıkça kabul eder. Ancak bu yokluk onu durdurmaz; tam tersine, fiziksel kanıt yokluğunu komplonun izlerini örtmede ne kadar etkili olduğunu “kanıtladığını” ileri sürer.Bir taraftan “Tarih yazımında her zaman olduğu gibi, sonuçlarımız geçici olmalıdır” derken “Kanıt varsa doğrudur, kanıt yoksa gizlenmiştir” gibi acayip bir döngüsel mantıkla komplo teorisini beslemeye çalışır. Bu, bilimsel şüpheciliğin değil, paranoyanın epistemolojisidir.

Furr’ın argümanlarının dayandığı asıl “kanıt” ise, Moskova Duruşmalarındaki itiraflardır. Ona göre NKVD’nin işkence kullandığına dair hiçbir kanıt yoktur; dahası işkence olsa bile, “bir kişinin dövülmüş olması, masum olduğuna dair kanıt değildir. Suçlu kişiler de dövülebilir.” Bu ifade, işkencenin adalet sistemi üzerindeki bozucu etkisini görmezden gelir ve tersinden okunduğunda, NKVD’nin işkence pratiklerini aklamak için her türlü mantıksal gerekçeyi meşrulaştırır. İşkence sadece insanın bedensel bütünlüğü üzerinde yaratılan tehdit ya da müdahale ile sınırlandırılamaz.Tüm bu yargılamalarda eski Bolşevikler ailesi ile tehdit edilmiştir.Tutuklulara ceza kanununun tüm maddelerinin çocuklara uygulanmasını mümkün kılan kararname gösterilir. Dolayısıyla ölüm cezası da dahil olmak üzere her türlü ceza çocuklarıda uygulanabilecektir. Böylece yeni yasa, ahlaki işkencenin ve zihinsel baskının en etkili silahlarından biri olarak Stalinist Engizisyonun cephaneliğine girdi. NKVD komiseri Nikolai Yezhov, bu yasa metninin tüm sorgulamalar sırasında soruşturmacılara sunulmasını bizzat emreder.Bu tabi ki sadece tehdit değildir .O dönemde tutuklanan eski Komünistlerden çoğunun ailesinin akıbeti toplama belli değildir.

İtiraflara bakıldığında, her birinin karşı konulamaz tek bir arzuya sahip olduğu düşünülebilir: Bir an önce ölmek. Ama bu doğru değildir.

Hayatları için umutsuzca savaşırlar, sanıkların gerçek, tarafsız, adil bir duruşma önünde yaptığı gibi masumiyetlerini kanıtlamadılar, ancak yalnızca Stalin'le yapılan anlaşmaya mümkün olduğunca doğru bir şekilde uymaya çalıştılar: kendilerine iftira atmak, onu yüceltmek.

Yezhov’un 00447 no.lu emrinden sonra yaşananları rapor haline getiren G.A. Kosharsky Türkmenistan askeri Savcısıdır. Yazdığı rapor, Yezhov'un kurşuna dizilmesinden yaklaşık 4 ay öncesinin tarihini taşır..

G.A. Kosharsky raporunda;

I)Tutuklananların tümü istisnasız bir biçimde ağır işkence görmüştür.

II)Sovyet yasaları kasten çarpıtılarak,  soruşturma belgelerinde tahrifat ve sahtecilik yapılıp masum insanlar tutuklanmış ve katledilmiştir.

III) Katledilenler bir çukur önünde kurşuna dizilirken, sahte ifade tutanaklarını imzalamayı reddeden tutuklulara bu infazlar izletilmiştir.

IV) SBKP(b) üyeleri, işçiler, kolektif çiftçiler, Sovyet aydınları,üniversite hocaları,askerler başta olmak üzere sıradan insanlar katledilmiştir.

V)Tutuklama kotasını doldurabilmek için çarşıdan, sokaktan rastgele kişiler tutuklanıp hapsedilmiş,sahte yargılamalarla infaz edilmişlerdir.

VI)Savcılık ve Mahkemeler ortalık kan gölüne dönerken bu yaşananları sadece izlemiş, hatta 17 yargı mensubunun tutuklanmasına bile ses çıkaramamıştır. Demektedir.

Bu Beria’nın görevlendirdiği savcının tamamen iyi niyetli olarak hazırladığı bir rapordur. Bunun gibi yüzlerce resmi doküman ve tanıklık vardır.

Furr, bu kanıtları nasıl açıklar?

Kendi deyimiyle, Yezhov ve adamları “masum insanlara yaygın işkence uyguladı” — fakat nedense bu işkence, Moskova Duruşmalarındaki sanıklara uygulanmamıştır. Bu ayrımın dayanağı nedir? Furr bu konuda dut yemiş bübül gibi susmaktadır.

İtiraflar ve Engizisyon Mantığı

Furr’ın metodolojisi, tıpkı Engizisyon mahkemeleri gibi, *itirafı delillerin kraliçesi* yapmakta ve bu itirafları destekleyecek herhangi bir bağımsız fiziksel kanıt arayışını gereksiz görmektedir.

Furr’ın yazdığı kitaplarının çoğu Moskova duruşmaları hakkındadır.Ancak davaların en basit sürecini dahi bilmez. Örneğin, Moskova Duruşmaları sanıklarının idam öncesi “Yüksek Mahkemeye temyiz başvurularında bulunduğunu iddia eder. Oysa 1 aralık 1934 tarihli kararname uyarınca, bu yargılamalarda temyiz hakkı ortadan kaldırılmiş, verilen kararın derhal infaz edileceği hüküm altına alınmıştır.

Bu davalarda genel kültür seviyesinde bilgisi olan herkes, yargılanan bu sanıkların hükmün verilmesinden itibaren birkaç saat içerisinde enselerine kurşun sıkılmak suretiyle Lubyanka cezaevinde infaz edildiğini bilir.

Furr katledilen sanıkların son anda ellerinden alınan, itiraflarını geri çekmemiş, aksine yeniden teyit etmişlerdir diyerek, ölmeden önce son bir umutla ve çoğu NKVD sorgucularının daktilosundan çıkan bu dilekçeleri suçluluklarının kanıtı olarak sunar.

Stalin’e sunulan af dilekçelerini temyiz dilekçesi gibi gösterme ahlaksızlığı onu hiç rahatsız etmez..

Dahası, Furr’ın itiraflara duyduğu güven son derece seçicidir. Aynı itiraf mekanizmasıyla, Stalin’in sağ kolu ve NKVD şefi Nikolay Yezhov’un, “Sovyet sistemine karşı hoşnutsuzluk yaratmak ve böylece Japonya ve/veya Almanya’nın işgali durumunda Sovyet hükümetinin devrilmesini kolaylaştırmak amacıyla masum insanlara büyük ölçekte işkence yaptığını ve onları suçlu gösterdiğini” itiraf ettiğini de kabul ederken, bu işlerde ahlaksızlık sergilerken ona göre , Moskova dosyaları gibi dosyalarda Yezhov’un aldığı ifadeler güvenilirdir.

Stalin’i Aklamak İçin İki Aşamalı Strateji

Furr ve diğer Stalin savunucularının başvurduğu temel strateji, *Stalin’i kişisel olarak sorumluluktan kurtarırken, onun terör makinesini aklamak* şeklinde özetlenebilir. Bu strateji üç eksende işler:

Birincisi terörün asıl faili olarak NKVD şefi Yezhov gösterilir. Furr’a göre Yezhov, masum insanlara işkence yapmış, sahte itiraflar almış, fakat tüm bunları Stalin ve Sovyet sistemini itibarsızlaştırmak için yapmıştır.

Bu tez, Stalin’i “aldatılan saf lider” konumuna yerleştirir. Daha da önemlisi, Yezhov’un itiraf ettiği bu terörün boyutları herkesin gözleri önünde cereyan ederken, hatta MK komite üyeleri katledilirken Stalin’in hiçbir şeyden haberdar olmadığına inanmak için tarihsel gerçeklik bir tarafa insanın ciddi ciddi zeka özürlü olması gerekir.,

1937-38 yıllarında yüzbinlerce insanın tutuklandığı,resmi kayıtlara göre en az 688 bin kişinin kurşuna dizildiği bir ülkede, bu operasyonların “gizli” kaldığını düşünmek saflıktır.

Furr kimi zaman Stalin’in samimi inancına sığınır: “Stalin bu raporları gerçek olarak kabul etti. Stalin, gerçekten de SSCB için ciddi bir güvenlik tehdidi oluşturan Sovyet karşıtı komplolara karşı kararlı adımlar attığına inanıyordu..der.. Bu tezin saçmalığının Furr tarafından fark edilmemesi tabi ki olası değildir. Gerçekte Furr’un kötülcüllüğü ile insani değerleri yok saymasıdır.

Akademik Görünüm- Komplo Teorisi

Furr’ın çalışmalarının en rahatsız edici yanlarından biri,*komplo teorisi mantığını* *akademik titizlik görüntüsü* altında sunmasıdır.

Kitapları dipnotlarla, arşiv referanslarıyla, alıntılarla doludur. Ancak bu bilgi yığını,çürümüş tezlerini örtmek için kullandığı bir tür bilgi çöplüğünden başka bir şey değildir.

Furr, okuyucuyu küçük ayrıntılarla, ikincil konularla ve kronolojik sapmalarla boğarak, asıl sorunun üzerini örtmeye çalışır.

Akıl yürütme şu kalıbı izler: asıl iddianın lehinde ne tek bir doğrudan belge ne de bu iddiayı çürütebilecek herhangi bir delil sunmadan , çok sayıda küçük ayrıntı, çok sayıda dipnot, çok sayıda dolaylı alıntı — ile okuyanı bıktıracak bir ruha haline sokmak.

Furr’ın kitap yapılarının düzensizliği, indekslerinin özensizliği, ana argümanını yüzlerce sayfa boyunca gizlemesi, tüm bu akademik dış görünümün altında aslında *retorik bir manipülasyon* yattığını ele verir. İkna etmek için kanıt sunamadığında, okuyucuyu bilgi çöplüğü ile ezer.

Stalin Savunuculuğunun Güncel Politik Anlamı

Stalin savunuculuğu son yıllarda sol içinde yeniden yükselişe geçmiştir. Bu yükseliş, biraz da ABD liderliğindeki batı grubu ile   Rusya, Çin arasındaki çatışmada pozisyon alıp  onları  “ilerici kamp” olarak gören siyasal akımla paraleldir.

Bu çerçevede Stalin, yalnızca aklanmakla kalmaz, aynı zamanda devrimci panteona yükseltilir.

Bu eğilimin tehlikesi, tarihsel gerçekliğin ideolojik inşaya feda edilmesidir.

Stalin’in terörünü meşrulaştırmak için harcanan her çaba, aynı zamanda *sosyalizmin özündeki demokratik ve hümanist nitelikleri* göz ardı eder.

Eğer sosyalizm ancak kitle terörüyle, işkenceyle, gösteri duruşmalarıyla ve yüzbinlerce masumun infazıyla ayakta kalabilecekse, o zaman sosyalizmin savunulacak ne yanı kalır ?duygusunu uyandırır.

Stalin’in savunucuları aslında onu savundukları kadar ona da ihanet ederler. Çünkü Stalin’i eleştirenler, onun inşa ettiği sistemin *kendi iç çelişkilerinden* çöktüğünü, sürekli ilerleyemeyen, kendini yenileyemeyen, halkın iradesine değil bürokrasinin tahakkümüne dayanan bir yapı olduğunu söylerler. Furr gibi savunucular ise bu çöküşün nedenlerini anlamayı imkânsız kılarlar, çünkü onlar için sistemin çökmesi değil, “dış düşmanların komplosu” esastır. Bu, tarihsel analizin değil, paranoyanın zaferidir.

Sonuç olarak;

Grover Furr’ın yazılarını okuduğunuzda, bu insanın ideolojik bir kimliği olup olmadığını asla öğrenmezsiniz.

Furr yukarıda belirttiğim gibi Marksizmin teorik ve pratik tartışmalarından  bihaberdir. Rus devrimi,iç savaş,sosyalizmin inşası, öncesi 1905 devrimi ,Rusya’da kapitalizmin inşası,toprak sorunu gibi hepten bilgisizdir. Lenin konusunda tamamen kara cahil birisidir. Bolşevik Partisinin kuruluş süreci konusunda bilgisiz olduğu, devrimin önderleri olan bolşevik kadroların kimler olduğundan dahi habersizdir. Sovyetlerde NEP döneminde neler yaşandı? Diye bir soru sorsan vereceği doğru dürüst bir cevap yoktur. Daha da ötesi, Stalin yazdığı şeylerden de ,onun kişisel tarihinden de haberi yoktur.

Bir kısım yazarlar onun ideolojik saplantı içerisinde gösterse de , onun bir politik kimliği de yoktur. Furr’le ilgili söylenebilecek tek somut şey şekilsizliğidir. Stalin övücülüğü konusunda bir pazar olduğunu keşfetmiş, bu pazara işporta tezgahı ile dalmıştır. Hiç kalaylamadan kötücülüğün bu kadar açık savunulmasının başka bir nedeni olamaz.




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

STALİN KAHRAMAN DEĞİL,ZAFERİ SAHİPLENEN BİR UTANMAZDI

Eşler ve Çocuklar: Büyük Terör’ün Sessiz Yıkımı